Tijdens hun 8-jarige odyssee door het Vlaamse druglandschap, moeten de verkozenen ook ergens over deze ‘homo cannabis non-problematicus’ zijn gestruikeld. Dit zijn volwassenen die zichzelf op één of andere manier bevoorraden en cannabis gebruiken zonder dat dit enig nadelig effect heeft op hun leefwereld, hun ‘functioneren’ in de maatschappij of persoonlijk leven. De verkozenen waren tot het inzicht gekomen dat het weinig zin had om mensen die enkel zichzelf misschien een beetje beperkte schade berokkenen, lastig te vallen met gerechtelijke procedures die niet in verhouding staan tot het waargenomen ‘kwaad’. Rokers, drinkers, sporters en gokkers worden over het algemeen ook niet gearresteerd als hun gedrag niet problematisch is.
Voor de gewone cannabisgebruiker was de richtlijn niet ideaal, maar misschien toch al voldoende om mee aan het werk te gaan. Van één bloeiende plant 3 à 4 keer per jaar kan de gemiddelde gebruiker, mits wat studiewerk, wellicht in zijn eigen persoonlijke behoefte voorzien. Eén bloeiende plant per gebruiker en verantwoord gebruiken is een zeer haalbare kaart voor de meeste gebruikers. In ruil krijg je hoogstens een paar discrete vraagjes van de agent die toevallig je plantje ontdekt in de tuin om te peilen of er sprake is van problematisch gebruik. Dat is de laagste prioriteit. En als toetje mag je 3 gram van je oogst op zak hebben buitenshuis, als je naar een concert gaat, bijvoorbeeld. Niet ideaal, maar een begin.
Gelijkheid voor de wet is een principe dat in België hoog in het vaandel wordt gedragen. Hoe je het ook draait of keert, de richtlijn heeft de bedoeling dat een bepaald soort gebruiker-kweker vrijgesteld wordt van vervolging. De richtlijn moet dus toegepast worden voor elke gebruiker-kweker die één plant bezit en/of 3 gram. Een natuurlijke buitenkweekcyclus loopt al gauw van mei tot oktober in ons land. Op het einde van de rit heb je meestal een grote plant, maar niemand kan garanderen dat die ene plant ons grillige buitenklimaat overleeft, en o.a. daarom verkiezen velen het gemak en de zekerheid van een kweekkast of kweektent en kunstmatig licht.
Deze manier van kweken biedt ook een oplossing voor de stedeling die helemaal geen morzel tuingrond heeft om een plantje te zetten. Als hij/zij het plantje bezit onder een lamp in een appartement zonder overlast te veroorzaken, kan hieraan de laagste prioriteit worden gegeven (en laat ons dat papierwerk ook maar achterwege laten). Soms hoor je wel eens van de ondervragende agent dat je volgens de richtlijn wel een plantje mag bezitten, maar niet kweken. Als je deze redenering doortrekt dan zou alleen een gegoede elite geïsoleerde plattelandbewoners kunnen rekenen op de laagste prioriteit, als het plantje quasi wild op hun domein groeit. Bij de strenge eerste lezing van de richtlijn door het gerecht en sommige politiemensen laten de bewakers van de orde zich helaas weer kennen als de bewakers van de hiërarchie in de klassenmaatschappij: de dokter, de advocaat, de architect met de grote lap grond op het platteland valt onder de richtlijn, de 19-jarige in een arbeiderswijk die zijn muziek graag wat luider zet bij het verzorgen van zijn plant is meteen al zijn hobbymateriaal kwijt als de hypergevoelige buren de wijkagent langsturen. Ook de stedeling kan zonder overlast een plantje bezitten en heeft recht op een gelijke behandeling, aangepast aan de stedelijke context.
Tot deze conclusie kwam de rechter in de beroepsprocedure (“Indien de feiten zouden bewezen zijn, betreft het hier duidelijk bezit en/of teelt voor persoonlijk gebruik.”). Hij begreep ook dat het gecontroleerd kweken in groep een goede manier is om eventuele overlast nog beter te vermijden. Het samen zetten van de planten in een plantage werd door hem niet gezien als ‘verzwarende omstandigheid’. De interpretatie dat de plantage van Trekt Uw Plant eigenlijk in de richtlijn paste, is dus correct zoals blijkt uit de uitspraak in beroep. Je kan je inderdaad moeilijk voorstellen dat heel de discussie rond cannabis alleen maar diende om uiteindelijk slechts enkele Belgen een voorkeursbehandeling te geven.
Dankzij het ingrijpen van het parket zijn we ondertussen toch het één en ander te weten gekomen en zijn er ook enkele punten opgehelderd voor de politiediensten en de procureurs zelf. Het zaad werd op 3 mei in beslag genomen dus een plantage hebben we voor het ogenblik niet. Wel hadden we nog enkele kiemen van gewone hennepzaadjes die we gebruikt hadden in ons onderzoek voor 3 mei. Een lid nam zelf het initiatief om met deze plantjes uit te testen of het haalbaar zou zijn om in een klein stadstuintje één of twee planten te kweken en hoe moeilijk dit dan kan zijn:
In een gewoon stadstuintje van 6 op 10 meter kom je toch wel een aantal problemen tegen die de individuele buitenkweek voor eigen gebruik ontmoedigen en de risico’s van het bezoekje aan de louche dealer of drugtoerisme minder nijpend maken.
Het eerste probleem in een stedelijke omgeving met rijtjestuinen zijn de buren. Over het algemeen zijn dit lieve, begrijpende en steunende mensen, met mogelijks zelfs enige sympathie voor de niet-problematische cannabisgebruiker, maar toch doet men er goed aan de kweek zo discreet mogelijk te houden. Voor 20€ kan men daarvoor een plastic tentserretje kopen waarin je wel 2 plantjes kunt kweken voor 2 volwassenen. Het plastic is doorweven met groene draad zodat van 4 of 5 meter afstand moeilijk te onderscheiden is welk plantje in de serre groeit (in dit geval industriële hennep). Tegen de tijd dat dit toch te zien zou kunnen zijn, zijn de buren en de kweker al lang vertrouwd met de constructie en kan iedereen vaststellen dat dit eigenlijk geen bijkomende overlast oplevert. De serre is ook een prima bescherming tegen extreme klimatologische omstandigheden (regen, hagel, wind, …) en vermoedelijk tegen eventuele geuroverlast.
Een ander probleem bij de stadstuinkweek is dikwijls de lichtvervuiling en de oriëntatie van kleine tuinen. Soms heb je maar een paar uur of een halve dag rechtstreeks zonlicht. ’s Nachts kan de straatverlichting of buurtuinverlichting de planten bijkomend stresseren zodat je toch zeker tijdens de bloeiperiode de serre best afdekt met een afdekzeil.
Door de compromis die men vaak moet sluiten tussen discretie en zonlicht, zochten de planten ook overdag extra licht en groeiden in de hoogte met lange internodes. Boven in de serre werden dan enkele touwen gespannen waarlangs de plant geleid werd, zodat je in het dak een soort ‘screen of green’-effect krijgt.
Over een paar weken zullen we misschien weten of het sop de kool waard is. Het kweken van deze 2 hennepplanten vraagt toch minstens om de paar dagen enige aandacht en tijdens de zomer kan dit toch een probleempje geven voor buitenlandse vakanties als je niet kunt terugvallen op collega kwekers. Omdat een natuurlijke buitencyclus toch een half jaar in beslag neemt, zou ook de opbrengst navenant moeten zijn om ‘rendabel’ te zijn en ons weg te houden van de risico’s en gemakken van de zwarte markt. De bloemetjes van deze planten zijn wellicht niet vergelijkbaar met geselecteerde commerciële buitenwiet, maar toch zullen we het experiment verder zetten en de bloemetjes op het einde van de rit knippen, drogen en wegen, gewoon om een idee te krijgen wat het zou kunnen opleveren.
Uit dit onderzoek blijkt tot nu toe dat het in elk geval niet evident is om in een stadstuintje je eigen buitenplantje te kweken. Ondanks het discrete serretje kan de kwaadwillige buur of agent bij ontdekking klagen over het ‘ostentatief’ bezit van een cannabisplant. Lichtbezoedeling kan een dagelijks pijnpunt zijn (’s avonds zeil erover, ’s ochtends zeil eraf). Als je deze plantbegeleiding helemaal alleen moet waarmaken, vrees ik dat dit moeilijk kan concurreren met de service en snelheid van de stedelijke dealer. Zelfkweek kan een belangrijk wapen zijn tegen de vermenging van drugmarkten en verontreinigde cannabis en tegen de criminele markt in het algemeen. Als men dit effect ten volle wil benutten, moet volgens mij in steden, waar ook de meeste consumenten zitten, de zelfkweek in groep gestimuleerd worden. Op deze manier kan men het zelfkweken makkelijker maken waardoor de lichtjes verwende stadsconsument toch bereid is mee te werken aan het indijken van de problemen van de illegale markt. Bovendien kan de drempel naar de hulpverlening voor de occasionele problematische cannabisgebruiker een heel stuk verlaagd worden. Buitenkweek blijft nog steeds een interessante optie vanwege de enorme besparing aan energie. Op een discrete locatie aan de rand van de stad (of in de tuin van een politiecommissariaat) zou bij een buitengroepskweek het aantal vliegen dat in één klap wordt geslagen nog nauwelijks te tellen zijn.
Tot slot mijn conclusie: De individuele stadstuinkweek kan moeilijk concurreren met de gemakken van de zwarte markt. De beste manier om de richtlijn beleidsmatig te laten renderen op het vlak van schadebeperking is het stimuleren van de stedelijke consument om via goed georganiseerde groepskweek in de eigen behoefte te voorzien.
|
