Wij baseren ons daarbij op de Ministeriële Richtlijn die in januari 2005, na tien jaar parlementair debat, door de minister van Justitie en de 5 procureurs-generaal werd uitgevaardigd, en die stelt dat bezit door een volwassene van max. 3 gram cannabis en/of een cannabisplant niet langer wordt vervolgd, tenzij sprake is van overlast of verzwarende omstandigheden.
Op 12 december 2006 hebben we een eerste cannabisplantage gepresenteerd volgens het principe “één plant per lid” .
Deze plantage werd door de politie in beslaggenomen, en op 25 april 2007 werden 5 leden van Trekt Uw Plant (de 6e, Stijn Bex, was op het moment van de feiten volksvertegenwoordiger voor SPIRIT en dus onschendbaar) veroordeeld tot 15 euro boete (2 leden) en strafopschorting (3 leden).
Wij zijn onmiddellijk tegen deze uitspraak in beroep gegaan, aangezien deze uitspraak (en de vervolging van ons initiatief) haaks staat op de ministeriële richtlijn.
Uiteindelijk zijn wij op 26 juni 2008 vrijgesproken van strafvervolging in een vonnis van het Hof van Beroep in Antwerpen.
Op 3 mei 2008 presenteerden we voor de tweede maal een gemeenschappelijke plantage, ditmaal door het planten van een zaadje in een bloempot.
We werden wederom opgepakt en er volgde een rechtszaak. Op 6 februari 2009 werden we veroordeeld wegens ’aanzet tot gebruik’, en kreeg onze voorzitter een boete van 5.500 euro.
Wij zijn ook tegen deze uitspraak in beroep gegaan, en werden op 25 februari 2010 vrijgesproken van strafvervolging in een vonnis van het Hof van Beroep in Antwerpen.
Vanaf maart 2010 kweekt Trekt Uw Plant cannabis voor het persoonlijk gebruik van haar leden. In april 2010 werd de eerste oogst van 2010 binnengehaald, een jaar later die van 2011.
Trekt Uw Plant heeft 140 leden in september 2011. Leidende figuren bij Trekt Uw Plant zijn Martin (41 jaar, 2 kinderen), Joep (49 jaar, 2 kinderen) en Kris (35 jaar, 2 kinderen).
Wat willen wij bereiken met dit initiatief?
Door te insisteren op een consequente toepassing van de cannabisrichtlijn willen we een lans breken voor een benadering van cannabisgebruik die uitgaat van het volksgezondheidsaspect, en niet van het strafrecht. Alleen door produktie en consumptie van cannabis (onder bepaalde omstandigheden) toe te laten krijgt de overheid zicht op dit verschijnsel, waardoor men ongewenste effecten die veroorzaakt worden door de illegaliteit (gemakkelijke toegankelijkheid voor minderjarigen, versnijding van het produkt met gevaarlijke middelen zoals glas of vernis, prijsopdrijving door criminele handelaren) kan voorkomen en tegengaan.
Uiteindelijk moet cannabis, net als andere drugs, uit het strafrecht. De gemeenschap heeft zich niet te moeien met wat een individu beslist in zijn eigen lichaam te stoppen. De teelt van planten voor persoonlijk gebruik en niet-commerciële doeleinden door volwassenen zou ook volledig vrij moeten zijn. We kunnen ons wel voorstellen dat de overheid de handel in roesmiddelen aan banden legt door controle op produktie- en distributiemethoden, instellen van leeftijdsgrenzen etc. Maar een verbod op deze middelen is louter en alleen een geschenk voor de criminele organisaties die nu het monopolie in handen hebben, wat ten koste gaat van de volksgezondheid en de openbare orde, en een loodzware last legt op de de tijd en middelen van politie en justitie.
| 
